ຄວາມໜາແໜ້ນຂອງຄວາມທຸກ
ແຜນທີ່ກ່ອນໜ້ານີ້ ສະແດງອັດຕາການເກິດຂື້ນຂອງຄວາມທຸກ ແລະ ໄດ້ກຳນົດເປັນສ່ວນຮ້ອຍຂອງ ພົນລະເມືອງທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ລຸ່ມເສັ້ນຂອງຄວາມທຸກ. ວິທີອື່ນໆ ເພື່ອເບິ່ງການຂະຫຍາຍຂອງຄວາມທຸກ ແມ່ນເພື່ອການກວດສອບຄວາມໜາແໜ້ນຊື່ງໄດ້ກຳນົດກໍ່ຄືຈຳນວນຂອງຜູ້ທີ່ທຸກທີ່ໄດ້ດຳລົງຊີວິດໃນຂອບເຂດສະເພາະ. ແຜ່ນທີ່ນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຂະໜາດການແຈກຍາຍຈຳນວນຕົວຈິງຂອງປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ທຸກ.
ການເຮັດແຜນທີ່ກ່ຽວກັບຈຳນວນຂອງປະຊາຊົນທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ລຸ່ມເສັ້ນຂອງຄວາມທຸກສະແດງໃຫ້ເຫັນ ຢ່າງຈະແຈ້ງບ່ອນທີ່ປະຊາຊົນຜູ້ທຸກສວ່ນໃຫ່ຍອາໃສຢູ່. ແຕ່ລະຈຸດໃນແຜນທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າມີ 100 ຄົນທີ່ອາໃສຢູ່ລຸ່ມເສັ້ນຂອງຄວາມທຸກ. ເປັນຕາໜ້າສົນໃຈ, ແຜນທີ່ນີ້ບອກເລື່ອງທີ່ແຕກຕ່າງກັນກ່ຽວກັບບ່ອນທີ່ປະຊາຊົນຜູ້ທຸກອາໄສຢູ່ສົມທຽບກັບເລື່ອງທີ່ໄດ້ບອກໃນແຜນທີ່ກ່ອນໜ້ານີ້ (ແຜນທີ່ 1.1), ເຖິງແມ່ນວ່າທັງສອງແຜນທີ່ແມ່ນພື້ນຖານຄືກັນຢ່າງແນ່ນອນກັບການຄາດຄະເນຂອງຄວາມທຸກ. ສະຖານທີ່ຊື່ງໄດ້ກຳນົດວ່າເປັນຂອບເຂດທີ່ມີຄວາມທຸກໃນເມື່ອກອ່ນມາເຖິງປະຈຸບັນຂອບເຂດດັ່ງກ່າວແມ່ນມີຈຳນວນຜູ້ທຸກໜ້ອຍທີ່ສຸດ ແລະ ຂອບເຂດທີ່ມີຈຳນວນຜູ້ທຸກໜ້ອຍທີ່ສຸດຢູ່ໃນແຜນທີ່ອັນກອ່ນມາ ສ່ວນແຜນທີ່ນີ້ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຂອບເຂດນີ້ແມ່ນມີຈຳນວນຜູ້ທີ່ທຸກສູງທີ່ສຸດ.
ເຫດຜົນເຫຼົ່ານີ້ເປັນຂໍ້ຂັດແຍ່ງສາມາດພົບເຫັນໂດຍການສົມທຽບສອງແຜນທີ່ຂອງຄວາມທຸກຄື ຄວາມໜາ ແໜ້ນ ຂອງພົນລະເມືອງ ແລະ ການຂະຫຍາຍຕົວຂອງພົນລະເມືອງຊື່ງແຜນທີ່ໄດ້ສະແດງ ຢູ່ໃນພາກ B (ແຜນທີ່ B.1, B.2). ຕາມທຳມະດາແລ້ວພື້ນທີ່ຄວາມທຸກທີ່ໜ້ອຍແມ່ນຄືກັນກັບພື້ນທີ່ທີ່ຄວາມໜາແໜ້ນ ຂອງ ພົນລະເມືອງທີ່ສູງ ແລະ ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນຂອບເຂດຂອງຄວາມທຸກທີ່ສຸດແມ່ນມີຄົນອາໄສຢູ່ໜອ້ຍ. ໃນສະພາບການນີ້ມັນເຮັດໃຫ້ເກິດມີຄວາມໜາແໜ້ນຂອງຄວາມທຸກສູງເຖິງແມ່ນວ່າມີເຫດການຂອງຄວາມທຸກຂ້ອນຂ້າງໜອ້ຍ ແລະ ໃນທາງປີ້ນກັບກັນ. ມັນໝາຍຄວາມວ່າຄົນທຸກສວ່ນໃຫ່ຍແມ່ນດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນຂອບເຂດທີ່ມີຄວາມທຸກໜອ້ຍກວ່າ. ເຖີງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ການເກີດມີຄວາມທຸກສູງຂອງພົນລະເມືອງນັ້ນມັນມາພ້ອມກັນກັບຄວາມໜາແໜ້ນຂອງຄວາມທຸກທີ່ຂ້ອນຂ້າງສູງ, ໂດຍສະເພາະແລ້ວແມ່ນຢູ່ໃນພາກສ່ວນເຂດພູດອຍຂອງແຂວງອຸດົມໄຊ, ແລະ ບາງເຂດທີ່ບໍ່ໜ້າເຊື່ອຄືເຂດທີ່ເລາະລຽບຕາມເສັ້ນທາງແຫ່ງຊາດເລກ 9 ຊື່ງເຊື່ອມຕໍ່ກັບຕົວເມືອງສະຫັວນນະເຂດ ແລະ ລາວບາວຊາຍແດນຕິດກັບ ປະເທດຫວຽດນາມ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວ, ສ່ວນຫຼາຍປະຊາຊົນທີ່ທຸກແມ່ນອາໄສຢູ່ຂອບເຂດບໍລິເວນທີ່ຕ່ຳເປັນສະຖານທີ່ທີ່ມີຄົນອາໄສຢູ່ຫຼາຍກວ່າເຊັ່ນ ເລາະລຽບຕາມແມ່ນ້ຳຂອງ, ໃນ ແລະ ອ້ອມຂ້າງນະຄອນຫລວງວຽງຈັນ ແລະ ເຂດຕົວເມືອງໃນແຂວງອື່ນໆ ໃນປະເທດ.
ໃນປະເດັ່ນນີ້ ມັນອາດພົວພັນເຖິງຫຼາຍປັດໃຈທີ່ກວ້າງຂວາງກ່ຽວກັບການເຂົ້າຫາໄດ້ (ສົມທຽບກັບຕົວຢ່າງ ແຜນທີ່ A.5). ໃນອີກດ້ານໜຶ່ງຈາກການເບີ່ງທັດສະນະຂອງຄວາມທຸກປະຊາຊົນທີ່ທຸກແມ່ນຜູ້ທີ່ດຳລົງ ຊີວິດໃນເຂດຄວາມທຸກ ແລະ ສະຖານທີ່ຊື່ງບໍ່ມີຄົນອາໄສຢູ່ຫຼາຍ ແລະ ມີໂອກາດໜ້ອຍໃນການເຂົ້າຫາ ການບໍລິການ ເຊັ່ນ ການຕະຫຼາດ, ໃຫ້ການບໍລິການດ້ານການສຶກສາ ແລະ ສາທາລະນະສຸກ ແລະ ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ. ອິີກປະການໜຶ່ງ- ຈາກການເບີ່ງທັດສະນະຂອງຜູ້ທີ່ໃຫ້ການບໍລິການ - ຜູ້ທີ່ທຸກທີ່ອາໄສຢູ່ໃນ ຂອບເຂດຂອງຄວາມທຸກທີ່ໜ້ອຍກ່ວາ ແລະ ໄດ້ມີການພັດທະນາຫຼາຍກວ່າ ແລະ ມີຫຼາຍຄົນອາໄສຢູ່ມັນ ເປັນການງ່າຍທີ່ຈະເຂົ້າເຖິງບຸກຄົນເລົ່ານີ້. ແຕ່ມັນເປັນການຍາກທີ່ຈະກ້າວໄປຫາບຸກຄົນຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນຂົງເຂດທີ່ທຸກ ແລະ ບໍ່ມີຄົນຢູ່ຫຼາຍ. ການເຂົ້າໄປຫາຄົນທຸກໃນຈຳນວນຕົວເລກດຽວກັນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເຂດທີ່ທຸກຫ່າງໄກສອກຫຼີກແມ່ນສີ້ນເປືອງຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຫຼາຍກວ່າການເຂົ້າໄປຫາບຸກຄົນທີ່ທຸກໃນຈຳນວນອັນດຽວກັນກັບທີ່ອາໄສຢູ່ໃນຂົງເຂດທີ່ມີຄວາມໜາແໜ້ນຂອງພົນລະເມືອງຫຼາຍກວ່າ.
ການສັນນິິຖານທີ່ສຳຄັນຂອງແຜນທີນີ້ແມ່ນຖ້າພະຍາຍາມຫຼຸດຜອ່ນຄວາມທຸກທັງໝົດດວ້ຍການເຈາະຈົງ ໃສ່ໃນຂອບເຂດທີ່ອັດຕາຂອງຄວາມທຸກທີ່ສູງສຸດ. ລວມທັງພາກຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້, ຜູ້ທີ່ທຸກຈົນສວ່ນ ຫຼາຍຈະໄດ້ຖືກແຍກອອກຈາກຜົນປະໂຫຍດຈາກໂຄງການນີ້.
ການເຮັດແຜນທີ່ກ່ຽວກັບຈຳນວນຂອງປະຊາຊົນທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ລຸ່ມເສັ້ນຂອງຄວາມທຸກສະແດງໃຫ້ເຫັນ ຢ່າງຈະແຈ້ງບ່ອນທີ່ປະຊາຊົນຜູ້ທຸກສວ່ນໃຫ່ຍອາໃສຢູ່. ແຕ່ລະຈຸດໃນແຜນທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າມີ 100 ຄົນທີ່ອາໃສຢູ່ລຸ່ມເສັ້ນຂອງຄວາມທຸກ. ເປັນຕາໜ້າສົນໃຈ, ແຜນທີ່ນີ້ບອກເລື່ອງທີ່ແຕກຕ່າງກັນກ່ຽວກັບບ່ອນທີ່ປະຊາຊົນຜູ້ທຸກອາໄສຢູ່ສົມທຽບກັບເລື່ອງທີ່ໄດ້ບອກໃນແຜນທີ່ກ່ອນໜ້ານີ້ (ແຜນທີ່ 1.1), ເຖິງແມ່ນວ່າທັງສອງແຜນທີ່ແມ່ນພື້ນຖານຄືກັນຢ່າງແນ່ນອນກັບການຄາດຄະເນຂອງຄວາມທຸກ. ສະຖານທີ່ຊື່ງໄດ້ກຳນົດວ່າເປັນຂອບເຂດທີ່ມີຄວາມທຸກໃນເມື່ອກອ່ນມາເຖິງປະຈຸບັນຂອບເຂດດັ່ງກ່າວແມ່ນມີຈຳນວນຜູ້ທຸກໜ້ອຍທີ່ສຸດ ແລະ ຂອບເຂດທີ່ມີຈຳນວນຜູ້ທຸກໜ້ອຍທີ່ສຸດຢູ່ໃນແຜນທີ່ອັນກອ່ນມາ ສ່ວນແຜນທີ່ນີ້ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຂອບເຂດນີ້ແມ່ນມີຈຳນວນຜູ້ທີ່ທຸກສູງທີ່ສຸດ.
ເຫດຜົນເຫຼົ່ານີ້ເປັນຂໍ້ຂັດແຍ່ງສາມາດພົບເຫັນໂດຍການສົມທຽບສອງແຜນທີ່ຂອງຄວາມທຸກຄື ຄວາມໜາ ແໜ້ນ ຂອງພົນລະເມືອງ ແລະ ການຂະຫຍາຍຕົວຂອງພົນລະເມືອງຊື່ງແຜນທີ່ໄດ້ສະແດງ ຢູ່ໃນພາກ B (ແຜນທີ່ B.1, B.2). ຕາມທຳມະດາແລ້ວພື້ນທີ່ຄວາມທຸກທີ່ໜ້ອຍແມ່ນຄືກັນກັບພື້ນທີ່ທີ່ຄວາມໜາແໜ້ນ ຂອງ ພົນລະເມືອງທີ່ສູງ ແລະ ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນຂອບເຂດຂອງຄວາມທຸກທີ່ສຸດແມ່ນມີຄົນອາໄສຢູ່ໜອ້ຍ. ໃນສະພາບການນີ້ມັນເຮັດໃຫ້ເກິດມີຄວາມໜາແໜ້ນຂອງຄວາມທຸກສູງເຖິງແມ່ນວ່າມີເຫດການຂອງຄວາມທຸກຂ້ອນຂ້າງໜອ້ຍ ແລະ ໃນທາງປີ້ນກັບກັນ. ມັນໝາຍຄວາມວ່າຄົນທຸກສວ່ນໃຫ່ຍແມ່ນດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນຂອບເຂດທີ່ມີຄວາມທຸກໜອ້ຍກວ່າ. ເຖີງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ການເກີດມີຄວາມທຸກສູງຂອງພົນລະເມືອງນັ້ນມັນມາພ້ອມກັນກັບຄວາມໜາແໜ້ນຂອງຄວາມທຸກທີ່ຂ້ອນຂ້າງສູງ, ໂດຍສະເພາະແລ້ວແມ່ນຢູ່ໃນພາກສ່ວນເຂດພູດອຍຂອງແຂວງອຸດົມໄຊ, ແລະ ບາງເຂດທີ່ບໍ່ໜ້າເຊື່ອຄືເຂດທີ່ເລາະລຽບຕາມເສັ້ນທາງແຫ່ງຊາດເລກ 9 ຊື່ງເຊື່ອມຕໍ່ກັບຕົວເມືອງສະຫັວນນະເຂດ ແລະ ລາວບາວຊາຍແດນຕິດກັບ ປະເທດຫວຽດນາມ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວ, ສ່ວນຫຼາຍປະຊາຊົນທີ່ທຸກແມ່ນອາໄສຢູ່ຂອບເຂດບໍລິເວນທີ່ຕ່ຳເປັນສະຖານທີ່ທີ່ມີຄົນອາໄສຢູ່ຫຼາຍກວ່າເຊັ່ນ ເລາະລຽບຕາມແມ່ນ້ຳຂອງ, ໃນ ແລະ ອ້ອມຂ້າງນະຄອນຫລວງວຽງຈັນ ແລະ ເຂດຕົວເມືອງໃນແຂວງອື່ນໆ ໃນປະເທດ.
ໃນປະເດັ່ນນີ້ ມັນອາດພົວພັນເຖິງຫຼາຍປັດໃຈທີ່ກວ້າງຂວາງກ່ຽວກັບການເຂົ້າຫາໄດ້ (ສົມທຽບກັບຕົວຢ່າງ ແຜນທີ່ A.5). ໃນອີກດ້ານໜຶ່ງຈາກການເບີ່ງທັດສະນະຂອງຄວາມທຸກປະຊາຊົນທີ່ທຸກແມ່ນຜູ້ທີ່ດຳລົງ ຊີວິດໃນເຂດຄວາມທຸກ ແລະ ສະຖານທີ່ຊື່ງບໍ່ມີຄົນອາໄສຢູ່ຫຼາຍ ແລະ ມີໂອກາດໜ້ອຍໃນການເຂົ້າຫາ ການບໍລິການ ເຊັ່ນ ການຕະຫຼາດ, ໃຫ້ການບໍລິການດ້ານການສຶກສາ ແລະ ສາທາລະນະສຸກ ແລະ ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ. ອິີກປະການໜຶ່ງ- ຈາກການເບີ່ງທັດສະນະຂອງຜູ້ທີ່ໃຫ້ການບໍລິການ - ຜູ້ທີ່ທຸກທີ່ອາໄສຢູ່ໃນ ຂອບເຂດຂອງຄວາມທຸກທີ່ໜ້ອຍກ່ວາ ແລະ ໄດ້ມີການພັດທະນາຫຼາຍກວ່າ ແລະ ມີຫຼາຍຄົນອາໄສຢູ່ມັນ ເປັນການງ່າຍທີ່ຈະເຂົ້າເຖິງບຸກຄົນເລົ່ານີ້. ແຕ່ມັນເປັນການຍາກທີ່ຈະກ້າວໄປຫາບຸກຄົນຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນຂົງເຂດທີ່ທຸກ ແລະ ບໍ່ມີຄົນຢູ່ຫຼາຍ. ການເຂົ້າໄປຫາຄົນທຸກໃນຈຳນວນຕົວເລກດຽວກັນທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເຂດທີ່ທຸກຫ່າງໄກສອກຫຼີກແມ່ນສີ້ນເປືອງຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຫຼາຍກວ່າການເຂົ້າໄປຫາບຸກຄົນທີ່ທຸກໃນຈຳນວນອັນດຽວກັນກັບທີ່ອາໄສຢູ່ໃນຂົງເຂດທີ່ມີຄວາມໜາແໜ້ນຂອງພົນລະເມືອງຫຼາຍກວ່າ.
ການສັນນິິຖານທີ່ສຳຄັນຂອງແຜນທີນີ້ແມ່ນຖ້າພະຍາຍາມຫຼຸດຜອ່ນຄວາມທຸກທັງໝົດດວ້ຍການເຈາະຈົງ ໃສ່ໃນຂອບເຂດທີ່ອັດຕາຂອງຄວາມທຸກທີ່ສູງສຸດ. ລວມທັງພາກຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້, ຜູ້ທີ່ທຸກຈົນສວ່ນ ຫຼາຍຈະໄດ້ຖືກແຍກອອກຈາກຜົນປະໂຫຍດຈາກໂຄງການນີ້.
ຖ້າຫາກທ່ານຕ້ອງການແຜນທີ່ ທີ່ມີ
ຄວາມລະອຽດສູງ, ກະລຸນາດາວໂຫຼດຈາກ PDF